คุณทิพย์สุดา ผมคิดว่าเหตุผลในการกระทำของคนเรามันต่างกันบางคนตัดสินใจบนพื้นฐานที่ไม่พร้อม ซึ่งก็แยกออกเป็นหลายๆๆด้านเช่น สังคม เศษฐกิจ ฯล สังคมเช่นครอบครัวรับไม่ได้ อยู่ในวัยเรียน หรือยังไม่แต่งงาน ท้องก่อนแต่ง 

เศรษฐกิจเช่นไม่มีเงิน หรือรายได้ที่จะเลี้ยงดู 

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ทุกคนไม่อยากจะทำ ไม่อยากจะพลาด แต่เมื่อมันได้เกิดขึ้นแล้วก็ต้องหาทางแก้ไข บางคนเอาออก บางคนรอคลอดแล้วให้คนอื่นเลี้ยงเช่น( เรื่องนี้เรื่องจริง) มีครอบครัวหนึ่งลูกสาวตั้งท้องในระหว่างเรียน มหาลัย ปี1 อาจเป็นเพราะเด็กไม่เคยเจอสังคมภายนอกอยู่แต่ในอ้อมอกพ่อแม่ เมื่อออกห่างต้องไปอยู่หอ หรือต่างจังหวัดทำให้ พลาดท่า เสียได้ เขาแก้ปัญหาโดย รอให้เด็กคลอดแล้วให้แม่ของผู้ชาย เอาไปเลี้ยง(ย่า) โดยมีข้อตกลงว่าทางฝ่ายแม่ของเด็กต้องไม่ไปยุ่งหรือโผล่หน้าไปให้เห็น แล้วผู้เป็นแม่ก็เรียน ต่อจนจบ ป.ตรี และก็ไม่ยุ่งต่อกัน เด็กก็เติบโตมาในสังคมของครอบครัวพ่อ

ที่ผมกล่าวมานี้คือทางออกทางหนึ่ง ของคนๆหนึ่ง แต่ก็มีอีกหลายคนที่ผมเห็นมาที่หาทางออกในวัยที่ไม่พร้อมด้วยการเอาเด็กออก ชึ่งที่ผมเห็นและประสพณ์ มาคือ เมื่อเขาพร้อม เรียนจบ มีรายได้ มีอาชีพ การงานที่มั่นคงปรากฏว่าเด็กไม่มาเกิด กับเขาเหล่านั้น หลายคนครับที่ผมคุ้นเคยและสนิทด้วย มีทั้งพยาบาล นักบัญชี โปรแกรมเมอร์ ยิ่งอายุตอนนี้ทุกคนกำลังเข้าเลข 4 หรือเลยเลข 4 ไปแล้วยิ่งคิดมากครับ เรื่องอย่างนี้ไม่ได้เกิดกับคุณคนเดียว

ผมก็ได้แต่แนะนำเขาว่า ให้ทำบูญให้มาก ทำจิตให้บริสุทธุ์ นึงถึงพระเจ้าเข้าไว้ ทำบุญแผ่กุศลเข้าไว้

ที่ผมเล่ามาทั้งหมดนี้เพราะผมมีลูกสาว หวังว่าสิ่งที่ผมทำคงจะส่งผลดีกับลูกสาวผมบ้าง

ผมคิดว่าคุณ วิกรม ท่านก็ต้องคิดบ้างหละ คุณว่าไหม